Technologie bezwykopowe w inżynierii środowiska, Praca zbiorowa pod redakcją Andrzeja Kuliczkowskiego, rok wydania: 2010, ilość stron: 735
1. Wstęp
Technologie bezwykopowej budowy i odnowy przewodów infrastruktury podziemnej są od ostatniej dekady XX wieku powszechnie stosowane w Polsce.
Duże zapotrzebowanie na stosowanie technologii bezwykopowej odnowy przewodów infrastruktury podziemnej (bezwykopowych napraw, uszczelnień, renowacji, rekonstrukcji czy wymian) wynika z faktu ich starzenia się, wysokiej uszkadzalności, wysokich kosztów ich eksploatacji, a także licznych zagrożeń przez nie stwarzanych.
Powszechnie stosowane są także technologie bezwykopowej budowy przewodów infrastruktury podziemnej. Umożliwiają one bardzo szybką ich budowę na długich odcinkach.
Popularność technologii bezwykopowych wynika głównie z faktu, iż stosując je, unika się lub ogranicza do niezbędnego minimum roboty wykopowe, które są niezwykle uciążliwe szczególnie w warunkach miejskich lub w terenach trudnodostępnych.
Duże tempo robót bezwykopowych, w wielu przypadkach niższe koszty ich stosowania oraz liczne zalety ekologiczne to tylko niektóre z wielu walorów tych technologii (opisanych dokładniej w rozdz. 2), które spowodowały tak duże zainteresowanie ich stosowaniem.
Projektowaniu i realizacji technologii bezwykopowych towarzyszy szereg problemów interdyscyplinarnych z zakresu materiałoznawstwa, geotechniki, hydrauliki, problemów statyczno-wytrzymałościowych, organizacyjnych itp., wymagających pogłębionej wiedzy dotyczącej rodzaju możliwych do zastosowania technologii (zarówno bezwykopowej budowy jak i odnowy), zasad ich optymalnego doboru, a także metod ich planowania oraz projektowania. Do chwili obecnej nie opracowano w Polsce podręcznika akademickiego, który całościowo zawierałby taką wiedzę. Książka „Technologie bezwykopowe w Inżynierii Środowiska” ujmująca kompleksowo problematykę technologii bezwykopowych jest pierwszym takim podręcznikiem, który może być stosowany na uczelniach technicznych w nauczaniu studentów na kierunkach studiów „Inżynieria Środowiska” i „Budownictwo”.
Wiedza w nim zawarta jest także przydatna dla projektantów, inwestorów i wykonawców, którzy studiując dawniej, nie mieli możliwości zapoznania się, w ówczesnym ich toku studiów, z technologiami bezwykopowymi.
Z uwagi na zamieszczenie w poszczególnych rozdziałach licznych pozycji bibliograficznych, książka ta może stanowić także inspirację do ich przeczytania i pogłębienia wiedzy z zakresu zagadnień w nich opisywanych.
Książka została opracowana w Politechnice Świętokrzyskiej w kierowanym przeze mnie zespole. Uczelnia ta jako jedyna w Europie, prowadziła od 1991 roku liczne badania inspekcyjne przewodów infrastruktury podziemnej kamerą wideo. Zespół wykonywał i nadal wykonuje liczne projekty i ekspertyzy dotyczące technologii bezwykopowych, a także badania laboratoryjne. Organizuje on także międzynarodowe konferencje „Technologie bezwykopowe w Inżynierii Środowiska No-Dig Poland”, a za zorganizowanie pierwszego na świecie studium podyplomowego „Technologie bezwykopowe w Inżynierii Środowiska” uzyskał on jedną z trzech prestiżowych nagród „No-Dig Award 2008”, przyznawanych corocznie przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Technologii Bezwykopowych z siedzibą w Londynie, za wybitne osiągnięcia w skali światowej dotyczące technologii bezwykopowych. Zespół opracował także program pierwszych w Polsce studiów magisterskich „Inżynieria Bezwykopowa”, które zostaną uruchomione w Politechnice Świętokrzyskiej w semestrze letnim 2011 roku.
Książka „Technologie bezwykopowe w Inżynierii Środowiska” to kolejny wkład mojego zespołu w propagowanie technologii bezwykopowych w Polsce.
Ponieważ jest ona pierwszym polskim podręcznikiem akademickim dotyczącym całościowo problematyki technologii bezwykopowych, jej autorzy zwracają się z prośbą do czytelników o przekazywanie ewentualnych uwag dotyczących zawartych w niej treści na następujący adres: Politechnika Świętokrzyska, Katedra Sieci i Instalacji Sanitarnych, Al. Tysiąclecia Państwa Polskiego 7, 25-314 Kielce). Przyczynią się one do wzbogacenia treści kolejnego wydania tej książki. Szczególnie cenne byłyby informacje dotyczące problematyki ujętej w rozdz.20, a dotyczące np. pierwszych zastosowań poszczególnych technologii bezwykopowych w kraju.
Redaktor naukowy
prof. dr hab. inż. Andrzej Kuliczkowski
