Konserwacja starych drzew. Reprint 1938

Fragmenty

Drzewa starsze, a szczególnie rosnące w miejscach licznie uczęszczanych, jak np. przy drogach, w miejscach wycieczkowych, parkach publicznych, są bardzo często narażone na uszkodzenia przez pojazdy, ludzi lub zwierzęta. Uszkodzenia te są przeważnie natury mechanicznej, polegają na uderzeniach, obdarciach kory na pniach, łamaniu gałęzi lub konarów.

Podobne uszkodzenia może też spowodować człowiek przez nieumiejętne odcinanie złamanych lub uschniętych gałęzi, jeśli pozostawia albo nadmiernie długie sęki lub też zbyt głębokie wcięcia w pień czy konar. Oprócz tego dużo też uszkodzeń powodują czynniki atmosferyczne, jak np. burze, pioruny, mrozy i słońce.

Każde uszkodzenie, które niszczy korę oraz miazgę i tym samym odsłania drewno, ułatwia dostęp szkodliwym lub pasożytnym owadom, grzybom, bakteriom i innym organizmom, które zależnie od wielkości i głębokości otwartej rany, rodzaju drzewa oraz pomocy czynników atmosferycznych, mogą nieraz w bardzo szybkim tempie spowodować zniszczenie tkanki drewna przez jej stoczenie, spróchnienie i wytworzenie mniejszych lub większych otworów wewnątrz pnia lub konarów, tak zwanych dziupli.

Toteż wszystkie drzewa, jakie z takich czy innych powodów pragniemy utrzymać przy życiu jak najdłużej, szczególnie zatem drzewa ochraniane, powinny być kontrolowane przynajmniej raz w roku, najpóźniej w porze jesiennej. Znalezione na nich uszkodzenia i rany należy dezynfekować i leczyć aż do zupełnego ich zagojenia przez corocznie narastające nowe warstwy drewna i kory.

Każda, najmniejsza nawet rana, o ile zawczasu nie jest należycie leczona, a drewno w niej odpowiednio konserwowane i chronione przed czynnikami niszczycielskimi, może spowodować częściowe lub całkowite wypróchnienie pnia i uschnięcie drzewa albo zwalenie go przez wiatry i burze...

Konserwowanie drzew pękniętych

Spora ilość dużych drzew, zupełnie zdrowych, ale o nienależycie tj. widłowato zbudowanym pniu lub głównych konarach, pod ciężarem konarów czy pnia, pod pewnym kątem pochylonych, oraz z powodu ruchów, wywołanych wiatrami, ulega w nasadzie pni lub konarów pękaniu, jak to przedstawia rycina 10.

Niektóre drzewa ulegają w czasie silnych zimowych mrozów pęknięciu wskutek wyschnięcia zapasów wody w pniu i kurczenia się objętości drewna. Są to tak zwane listwy mrozowe, które następnie już corocznie, nawet przy stosunkowo słabych mrozach, ale przy działaniu zaciekającej i zamarzającej wody, rozrywają zabliźnioną w czasie lata ranę.

Oba te rodzaje ran mogą spowodować prędzej czy później, o ile nie będą należycie konserwowane, psucie się i próchnienie wnętrza pnia, albo też przy rozpęknięciach pni widłowatych, rozdarcie się całkowite lub częściowe drzewa.

Zapobiec temu można, gdy tylko zauważy się pęknięcia, przez ściśnięcie i wzmocnienie takich pni odpowiednimi śrubami, jak to wskazuje rycina 17. Śruby powinny być tak silne, żeby ich ciężar drzewa nie mógł rozerwać. Zakładanie tego rodzaju śrub stanowi bardzo nieznaczne uszkodzenie samego drzewa i po paru...

Informacje o bezpieczeństwie produktu Informacje o producencie